Święta Jadwiga Królowa Polski


Święta Jadwiga była córką Ludwika Andegaweńskiego i Elżbiety, księżniczki bośniackiej. Urodziła się w 1374 roku, prawdopodobnie 17 lutego, w Budzie.

Po śmierci Ludwika Węgierskiego, króla Polski i Węgier, została ukoronowana 16 października 1384 roku, w katedrze wawelskiej na króla Polski. Dla dobra uni polsko- litewskiej, a więc dla obu państw oraz Kościoła, odesłała pierścień zaręczynowy Wilhelmowi Habsburskiemu i oddała swą rękę Wielkiemu Księciu Litewskiemu Władysławowi Jagielle.

Rządy Jadwigi zaznaczyły się mądrymi posunięciami, które świadczyły o Jej dojrzałości: dbała o dobro obu narodów, łagodziła zatargi, rozstrzygała spory i nieporozumienia w duchu etyki chrześcijańskiej, była dobrą dyplomatką, miłowała pokój. Prowadziła życie przepełnione wiarą. Nieomal codziennie uczestniczyła we Mszy świętej. Żywiła szczególną cześć dla Eucharystii. Znajdowała upodobanie w czytaniu Pisma Świętego, a zwłaszcza Psalmów.Na jej polecenie w katedrze utworzone zostało Kolegium Szesnastu Psałterzów, którzy wraz z innymi grupami modlitewnymi dniem i nocą śpiewali Bogu hymny.

Polska Królowa popierała misjonarzy na wschodnich ziemiach królestwa- Litwie i Rusi. Była hojną dobrodziejką Kościoła. Opiekowała się szpitalami i troszczyła o biednych. Spośród wielu fundacji młodej Królowej najważniejszą było odnowienie Akademii Krakowskiej i otwarcie Wydziału Teologicznego. Na ten cel zapisała w testamencie wszystkie swoje klejnoty i kosztowności. Królowa długo nie mogła doczekać się potomstwa. W 1399 r. urodziła upragnione dziecko – Elżbietę Bonifację. Królewna żyła niespełna miesiąc, a cztery dni po niej zmarła także sama Jadwiga.

Polską Królową najlepiej charakteryzują jej własne słowa wypowiedziane pod wpływem przeczucia zbliżającej się śmierci: „ Już dawno wyrzekłam się przepychu tego świata i nie chcę z niego korzystać. W niebezpieczeństwie śmierci, która często występuje przy porodzie, Panu Bogu (...) chcę się podobać nie w blasku drogich kamieni i złota, ale w pokorze i łagodności”.

Królowa Jadwiga już za życia była uważana za świętą. Starania o jej kanonizację podjęto już w XV wieku. Kult Królowej wciąż się rozwijał. W wieku XX ks. Kard. Adam Sapieha ponowił starania o wyniesienie jej na ołtarze .Stolica Apostolska uznała Jadwigę za błogosławioną potwierdzając jej odwieczny kult. Jan Paweł II kanonizował ją na krakowskich Błoniach. Za cud potrzebny do kanonizacji Królowej Jadwigi uznano uzdrowienie 26- letniej Anny Romiszowskiej. Po przebytej anginie doznała ona poważnych powikłań w postaci ciężkiego zapalenia ucha. Objawy choroby ustąpiły całkowicie po czterech dniach przykładania na chore miejsce skrawka całunu Królowej Jadwigi.